Z głodem w genach

Data dodania: 2011-01-08 12:04:22 ▪ Ostatnia aktualizacja: 2011-01-08 12:04:22

Dorota Abramowicz

Prześlij ▪ Drukuj

Dodaj:

Jeszcze przed operacją Ania podjęła naukę w liceum. Chce zdać maturę (© Grzegorz Mehring)

Żadna dieta świata nie pomoże na chorobę Ani Feliks. Ale bezinteresowna pomoc ludzi dała jej nadzieję na normalne życie.

Anioł na ostatnim obrazie Ani lewą rękę trzyma za plecami, prawą zgina w łokciu, w geście pełnym dystansu. Jakby próbował powiedzieć "to nie ja jestem winien temu, co się stało". A może chce pogłaskać po głowie przestraszone dziecko skulone na płocie? W tle monotonna, jesienna równina. Taka sama jak w Grabinach -Zameczku, wsi na Żuławach, gdzie żyje uwięziona w potężnym ciele Ania Feliks.

Jeszcze przed rokiem 29-letnia Ania, przy wzroście 147 cm, ważyła 230 kilogramów. Jej indeks masy ciała (BMI - Body Mass Index), który obliczamy, dzieląc masę ciała w kilogramach przez kwadrat wzrostu wyrażony w metrach, wynosił 106.

- O otyłości złośliwej mówimy, gdy BMI przekracza 40 - mówi dr Mariusz Wyleżoł, przewodniczący Sekcji Chirurgii Metabolicznej i Bariatrycznej Towarzystwa Chirurgów Polskich.

∨ Czytaj dalej

- Proszę sobie wyobrazić, że nakłada pani na siebie 200-kilogramowy ciężar. Ania mogła w każdej chwili umrzeć.
Dziś, po trzyletniej walce stoczonej przez dziesiątki życzliwych ludzi, zakończonej unikatową operacją wykonaną przez belgijskiego chirurga Luca Lemmensa, Ania waży 185 kilogramów. I ma szansę na dalsze obniżenie wagi. Czytaj - szansę na życie.

Nigdy nie zaznasz sytości

Anię poznałam latem 2007 roku. W mieszkaniu urządzonym w jednym popegeerowskich budynków w Grabinach -Zameczku ujrzałam siedzącą na tapczanie młodą ciemnowłosą kobietę ze starannie splecionymi w warkocz włosami. Ania ważyła wówczas 216 kilogramów. Nie mogła sama wyjść z domu, młodsza siostra przynosiła krzesełko, na którym siadała po przejściu kilku kroków. Rozmawialiśmy o rodzinie (bezrobotny ojciec, opiekująca się Anią mama, dwie młodsze siostry) i o chorobie, która się pojawiła w siódmym miesiącu życia.

Drobne do tej pory dziecko zaczęło nagle tyć. W wieku dwóch lat ważyła 42 kilogramy, ośmiu - 109 kilogramów, trzynastu - 123 kilogramy. Nie pomagały diety, sanatoria, lekarze rozkładali ręce. W Centrum Zdrowia Dziecka postawiono wreszcie diagnozę: to może być genetyczna choroba Willy Pradera. Może, bo wśród "praderek" (tak nazywają je polscy rodzice) często występuje opóźnienie umysłowe. Ania, z prawidłowym ilorazem inteligencji, nie miała wszystkich symptomów. Inne objawy jednak się zgadzały. Niski wzrost. Zaburzenia w oddychaniu. Nawracająca senność. Otyłość.
Willy Prader to okrutne schorzenie. Brak fragmentu jednego z chromosomów powoduje, że z jednej strony - człowiek obarczony tą chorobą nigdy nie zazna uczucia sytości, z drugiej zaś - ma niższe niż zdrowi ludzie zużycie kalorii - wystarcza mu 1000-1200 kalorii dziennie.

- Znam wszystkie diety świata - mówiła ze smutkiem Ania. - Chudłam w sanatoriach kilka, kilkanaście kilogramów, potem wracałam do domu i przybierałam na wadze.

Na 10-25 tys. porodów na świecie pojawia się jedno dziecko z taką wadą. Tak było zawsze. Na obrazie XVII-wiecznego hiszpańskiego malarza Juana Carreno de Mirandy stoi z naburmuszoną miną monstrualnie otyła "praderka" - sześcioletnia Donna Eugenia, w czerwonej sukience. Chłopiec stajenny Joe, w "Klubie Pickwicka" Karola Dickensa opisuje chłopca stajennego imieniem Joe, który miał "ołowiane oczy, na pół zatopione w tłustych policzkach, którymi miłośnie spoglądał na jadło (...) pożerając wzrokiem kapłona". I Eugenia, i pierwowzór Joego skazani byli na szybką śmierć.

Doktor jest w szoku

Dziś wyrok można odsunąć. Od czterech lat u chorych w Polsce stosuje się terapię hormonem wzrostu, która poprawia stosunek tkanki mięśniowej do tłuszczowej.

Niestety, Ania się urodziła zbyt wcześnie. Udało jej się skończyć podstawówkę u sióstr pod Wrocławiem i zasadniczą szkołę zawodową (kierunek - krawiectwo) pod Szczecinem, ale o dalszej nauce nie mogło być mowy. Nie była już samodzielna. Ktoś musiał pomóc jej w myciu, pójściu do toalety, zakupach. Wróciła do domu.

Na szczęście Elżbieta Rendzio z Caritasu, prowadząca warsztaty środowiskowe w pobliskim Krzywym Kole, usłyszała o Ani w Gminnym Ośrodku Pomocy Społecznej.

∨ Czytaj dalej

Wysłała po nią specjalny bus. Wystarczyło kilka spotkań, zajęć w pracowni plastycznej i okazało się, że dziewczyna ma talent. Obrazy Ani trafiły do hospicjów i galerii, wygrały krakowskie Międzynarodowe Biennale Sztuki. Teraz Ania jeździ jako wolontariuszka na kolonie Caritasu do Warzenka, gdzie uczy dzieci z ubogich rodzin rysunku.

W Wawrzenku spotkała Edytę Tlik-Dąbro-wską, która przywozi kolonistów z Gdańska. Edyta opowiedziała o Ani koleżance z pracy. A koleżanka znała Magdę, która od lat się zmagała z otyłością i niedawno wróciła z kliniki w Zabrzu, gdzie dr Mariusz Wyleżoł wykonał u niej operacyjny zabieg założenia opaski na żołądek.

I tak dr Wyleżoł wiosną 2007 roku zaprosił Anię na konsultację do Zabrza.
- Kiedy pierwszy raz ją zobaczyłem, byłem w szoku - wspomina dr Wyleżoł. - BMI pacjentki wynosiło 99, kilkadziesiąt razy w nocy traciła oddech. Nie rozumiem, dlaczego nikt wcześniej nie zadecydował o skierowaniu tak poważnie chorej osoby do naszej kliniki! Czy wie pani, że rocznie w Polsce ginie pięć tysięcy otyłych osób tylko dlatego, że nie zostali zoperowani?

Doktor uznał, że jedyną szansą jest leczenie operacyjne metodą Scopinaro. Zabieg polega na usunięciu dwóch trzecich żołądka i podzieleniu jelita cienkiego na trzy części.

Ania z ogromną wdzięcznością opowiadała o lekarzu z Zabrza - pierwszym, który dał jej nadzieję. Namalowała dla niego piękny obraz przedstawiający słoneczniki.
- Powiedziałem sobie, że powieszę go na ścianie, gdy doprowadzę wszystko do końca - twierdzi doktor Wyleżoł.

Opowieść o dziewczynie ze wsi Grabiny-Zameczek opublikowaliśmy w "Rejsach" w lipcu 2007 roku. Natychmiast rozdzwoniły się w redakcji telefony. Czytelnicy dopytywali się, jak mogą pomóc. Podaliśmy numer konta Caritasu, gdzie można było wpłacać pieniądze. Osoba operowana metodą Scopinaro musi do końca życia kupować za kilkaset złotych miesięcznie odżywki i witaminy, a Ani nigdy na to nie będzie stać.

Asekuranctwo i palec Boży

I tak się zaczyna opowieść godna scenariusza filmowego. Będzie tu i dramat rodzinny, i radość ocalenia. Ludzka bezinteresowność i małostkowość, odwaga i asekuranctwo. A nawet, jak mówi ks. Krzysztof Sagan, były wicedyrektor gdańskiego Caritasu, sam palec Boży.

- Ani pomagały dziesiątki osób - wspomina ks. Sagan. - Można je podzielić na trzy grupy. Największa to często anonimowi darczyńcy, wpłacający pieniądze na konto dziewczyny. Druga to przyjaciele i znajomi, walczący, by wszystko sprawnie szło. Trzecia to życzliwi urzędnicy oraz lekarze.

Z urzędnikami nie zawsze było łatwo. Przez prawie rok gdański i śląski oddział NFZ oraz szpital w Zabrzu nie byli w stanie zdecydować, kto zapłaci około 60 tys.

∨ Czytaj dalej

zł za operację. Choć Gdańsk się godził pokryć całą kwotę, to dyrektor śląskiego oddziału funduszu... nie gwarantowała zwrotu kosztów zabiegu klinice w Zabrzu. Ówczesna wicedyrektor PO NFZ Elżbieta Rucińska-Kulesz interweniowała w tej sprawie u prezesa NFZ i wreszcie przerwano biurokratycznego ping-ponga.
W lutym 2008 roku odbyła się pierwsza część zabiegu - za pomocą gastroskopii wprowadzono do żołądka pacjentki specjalny balonik, który miał jej pomóc w utracie wagi. Przed półtora miesiąca do wyjęcia balonika Ania schudła 16 kilogramów.

Drugi etap zaplanowano na jesień.

I wtedy wszystko się zawaliło. Najpierw z powodów osobistych dr Wyleżoł, jedyny lekarz, który się odważył operować Anię, przeniósł się w październiku z Zabrza do Wojskowego Instytutu Medycyny Lotniczej w Warszawie. A potem drobna, szczupła, nieustannie krążąca wokół córki mama Ani pewnego dnia straciła przytomność. Pogotowie, szpital, diagnoza - pękł tętniak mózgu.

- Trzy tygodnie mama leżała w śpiączce - mówi cicho Ania. - Zmarła 10 listopada 2008 roku. To były najgorsze dni w moim życiu.

Opiekę nad córką przejął ojciec. Waga znów rosła. O kilogram, dwa... Indeks masy ciała wzrósł do 100. Nikt jeszcze nie operował tak chorej pacjentki.

- Najwyższe BMI u operowanego przeze mnie pacjenta wynosiło 87 - wspomina dr Wyleżoł. - Ania stała się wyzwaniem dla chirurgów. Uznałem, że trzeba szukać pomocy u najlepszych za granicą.
Wyścig z czasem do ziemi włoskiej

Włoski profesor Nicola Scopinaro jest światową legendą wśród chirurgów zajmujących się leczeniem otyłości. Właśnie wymyśloną przez niego metodę zamierzano początkowo zastosować przy leczeniu Ani Feliks. Nic więc dziwnego, że prośbę o pomoc skierowano najpierw do kliniki w Genui.

Pod dom w Grabinach-Zameczku podjechał bus państwa Koniecznych.
- Wyjąłem, jak zwykle, fotel, położyłem na podłogę materac, na którym leży Ania - mówi pan Bartek. - Ksiądz Krzysztof załatwił nocleg w Dortmundzie. Następnego dnia byliśmy w Sint-Niklaas w Belgii. Miał towarzyszyć nam tłumacz, ale nie dojechał. Znam słabo niemiecki, ale mogę się dogadać. Byli bardzo uprzejmi, nie przeszkadzało im nawet, że pismo z NFZ jest po polsku.

Na sali, gdzie trafiła Ania, leżała na szczęście mieszkająca w Belgii Polka. Pomogła się porozumieć z personelem szpitala.

Zabieg wykonano 12 października ubiegłego roku. Odbył się bez komplikacji. Po tygodniu Ania wróciła do domu.

∨ Czytaj dalej

Przez następne tygodnie schudła kolejne 15 kilogramów.

- Niewykluczone, że dzięki tej operacji przy okazji wykluczono ośrodki produkujące grelinę, hormon, który powoduje szybki wzrost ilości przyjmowanego pokarmu i przyrost masy ciała, a także odpowiada za poczucie sytości - mówi dr Wyleżoł. - Jeśliby tak było, Ania ma szanse na obniżenie wagi.

- Czuję się, jakby się wydarzył jakiś cud - Ania ostrożnie dobiera słowa. - Nigdy się nie spodziewałam, że na mojej drodze stanie tylu dobrych ludzi.

Ania jest coraz bardziej samodzielna, ale przed nią jeszcze wiele pracy. Za pieniądze zebrane na koncie Caritasu pojechała na półroczną rehabilitację do Ciechocinka. Zawiózł ją oczywiście pan Bartek. Jeszcze przed operacją rozpoczęła naukę w liceum, po powrocie zamierza zdać maturę. Dalej maluje, a anioły na jej obrazach próbują pogłaskać przestraszone dziecko po głowie.
Ksiądz Krzysztof Sagan jest dziś proboszczem parafii w Luzinie. Dalej śledzi losy Ani. Zresztą nie tylko on.

- Za serce ujął mnie urzędnik z centrali NFZ, który zajmował się w ubiegłym roku tą sprawą - opowiada ksiądz Sagan. - Prywatnie ostatnio zadzwonił do mnie, by spytać, co z naszą Anią. Jak się czuje, czy wszystko w porządku.

Dr Mariusz Wyleżoł mówi, że dopiero teraz powiesił na ścianie w swoim domu słoneczniki od Ani.

1 2 3 4 5 › »

Tagi:

Komentarze

przejdź na forum zwiń wszystkie wątki najnowsze najstarsze

WALKA Z OTYŁOSĆIĄ

zgłoś 0 / 0

nadwaga (gość), 01.01.12, 01:37:51

szacunek za determinację i walkę o życie

odpowiedzi (0)

skomentuj

Rozrywka

Dziennik Bałtycki

Aktualne wydanie:

Prenumerata:

Biuro Prenumeraty

Targ Drzewny 9/11
80-894 Gdańsk
tel. 58 30 03 694
infolinia 801 15 00 26

Prenumerata

Reklama:

Biuro Reklamy Gdańsk
Gdańsk, Targ Drzewny 9/11
tel. 58 30 03 274
fax. 58 30 03 202

Biuro Reklamy Gdynia
ul. 10 Lutego 11
C.H. BATORY - III p.
(wejście od ul. Batorego)
tel. 58 660 65 11
fax 58 660 65 14

Reklama

Kontakt z redakcją:

Polska Dziennik Bałtycki

80-894 Gdańsk
Targ Drzewny 9/11
tel. 058 30 03 300
fax 058 30 03 303

Redakcja

Oddziały lokalne redakcji

więcej »

Reklama

Dlaczego reklama w "Polsce Dzienniku Bałtyckim"? Bo od lat jesteśmy najbardziej poczytnym tytułem na Pomorzu, liderem pod względem sprzedaży i czytelnictwa wg badań Instytutu SMG/KRC. Średni nakład naszej gazety wynosi 56 035 egzemplarzy. Zadzwoń po reklamę 58 30 03 200. »

O nas

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Więcej w tym dziale:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Zobacz także:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane: