Dziennik Bałtycki » Rejsy » Irasiad ratuje foczki

Irasiad ratuje foczki

Data dodania: 2010-01-11 14:03:07 ▪ Ostatnia aktualizacja: 2010-01-11 15:37:44

Irena Łaszyn

6Komentarzy ▪ Prześlij ▪ Drukuj

Dodaj:

Kiedyś była ratowniczką, jeździła na akcje, błyszczała w mediach. Dziś, choć porusza się na wózku, pomaga innym zwierzakom. O perełkach, kijankach, kaczkach i gdańskiej Irze, zwanej Irasiadem, która została psim ambasadorem, pisze Irena Łaszyn

Agnieszka mówi, że o psa walczy się tak długo, dopóki nie uwłacza to jego godności. Oni wiedzą, kiedy przychodzi ten czas, bo wiele psów w ich domu umierało. Niektóre brali tylko po to, by mogły godnie odejść. Nie w zatłoczonym boksie, pośród innych skazańców, ale na własnym posłaniu, w ludzkich objęciach. Widzieli cuda.

- Pamiętacie Benka? Miał chłoniaka, który wyłaził mu wszystkimi porami i zadawał ból.

∨ Czytaj dalej

Ale Benek się nad sobą nie rozczulał. Osiem lat spędził w schronisku, osiem lat załatwiał się pod siebie. A gdy trafił do normalnego domu, nigdy nie zsiusiał się na podłogę. Nawet, gdy podawałam mu chemię i bardzo cierpiał, zbierał siły, by wyjść na dwór. Umarł szczęśliwy.

Zanim przytrafiła się ta historia z Irą, mieli tu psie hospicjum. Przywozili zwierzaki w takim stanie, że wszyscy załamywali ręce. Bywały ślepe, chore, pokaleczone, z nowotworami. Wozili je do lecznicy, sprowadzali zagraniczne leki. Nawet jad tarantuli, który miał je uzdrowić! Lekarze mówili: To już koniec, nie męczcie ich. A oni nie odpuszczali. Dopóki nie uwłaczało to psiej godności. Dopóki były świadome, przyjmowały pokarm i z grubsza panowały nad fizjologią.

Iry też więc nikt nie męczy.- Czy tak wygląda pies, który cierpi? - pyta Michał.

Ira unosi się błyskawicznie i sunie, niczym foczka, po pokoju, ciągnąc dwie tylne łapy. "To znowu o mnie?" - dziwi się i zagląda panu w oczy. A potem patrzy na gości, niemal z politowaniem, przekrzywia głowę i uśmiecha się od ucha do ucha.

Zaraz wyjdzie na spacer i udowodni światu, że pies na wózku też może być szczęśliwy. Podobnie jak człowiek. Wózek nie boli i nikomu nie uwłacza. Zastępuje nogi. Pomaga biegać, gonić koty, wróble i kaczki. Kaczki? Bez podtekstów - to tylko ptaki. Ira nie robi im krzywdy. One jej nie denerwują. Są jak kumple.

Psie dementi
Wyjaśnijmy sobie coś. Spotkanie z prezydentem Lechem Kaczyńskim wcale nie przebiegało tak jak podawały media. Po dwóch latach z okładem czas te brednie wyprostować. To nieprawda, że była nieposłuszna. Że nie chciała usiąść. I to jeszcze z powodu savoir-vivre! Nieważne, że pan prezydent stał. Rozkaz jest rozkaz. Gdy Michał Szalc mówi: Ira, siad! - ona siada. I nie patrzy na dystynkcje gapiów, bo to Michał rządzi. On jest jej treserem i opiekunem, a więc jest ważniejszy niż prezydent i zwierzchnik sił zbrojnych. Oni z Michałem nie pojechali zresztą do Pałacu Prezydenckiego na musztrę, tylko na pokazy ratownicze, bo pracowali wtedy wspólnie w Grupie Poszukiwawczo-Ratowniczej Państwowej Straży Pożarnej w Gdańsku, uczestniczyli w różnych akcjach, mieli zasługi i sporo do pokazania. Michał ten pokaz prowadził, bardzo był zajęty i nawet nie zdążyli sobie zrobić, jak inni, zdjęcia z głową państwa. Ta wspólna fotografia miała być później. Ledwie się jednak do niej ustawili, wpadła grupa fotoreporterów, szczelnie ich obstąpiła i wycelowała w nich obiektywy. No i Ira pomyślała, że będzie jak w szkole.

Bo w szkole, podczas prowadzonego przez nich programu profilaktycznego "Postępowanie ze zwierzętami", na początku zawsze było tak: Michał mówił głośno - dzień dooobryyyy! A ona, czyli Ira, równie głośno odpowiadała: Hau, hau, hau! Gdy więc zobaczyła tylu "uczniów", czekała na to Michałowe dzień dooobryyy, żeby się przywitać. Nie przewidziała zmiany scenariusza. "Ira, siad!" - skarcił ją Michał.

∨ Czytaj dalej

A pan prezydent podsumował: "Irasiad jest dzisiaj bardzo zdenerwowany". Nie wierzyła własnym uszom! Ona, ratowniczka, z certyfikatem gruzowiskowym, która nawet podczas trzęsienia ziemi zachowywała spokój, chodziła po rumowiskach i wskazywała zasypanych, została potraktowana jak rozhisteryzowany kanapowiec. W dodatku - rodzaju męskiego...

- A ja słów pana prezydenta po prostu nie usłyszałem - wyjawia Michał Szalc. - O całym zamieszaniu dowiedziałem się w... Kaliningradzie, od dziennikarzy, którzy wydzwaniali, by zapytać o samopoczucie Iry. No i zaczęło się: "Szkło kontaktowe", Youtube, wszelkie możliwe gazety i stacje. Co za ironia losu, myślałem. Ira tyle dobrego w życiu zrobiła, a zaistniała w mediach z powodu pewnego lapsusu...

Perełki i kijanki
Nikt nie wie, kto to Ira. Każdy zna hasło Irasiad. Spróbujcie wpisać słowo do Google'a!
Właśnie. Zdziwicie się, jak tego dużo. Ale, oprócz setki mniej lub bardziej rozważnych informacji, zobaczycie też adres strony internetowej: Irasiad-zagubionym.pl. A na niej znajomy psi pysk. Uśmiechnięty, jak zawsze. To Ira - ambasadorka. Patronka fundacji, ratującej bezdomne, porzucone, chore zwierzaki.

Perełki, mówi o nich Agnieszka Szalc. Albo misie. To te bardziej sprawne, ale już niespecjalnie urodziwe, niepasujące do nowego dywanu, świątecznie nakrytego stołu i wczasów z ofertą all inclusive. Te ze sparaliżowanymi tylnymi nogami, takie jak Ira, nazywane są foczkami. Albo kijankami. Jedne i drugie, przed świętami i wakacjami, przywiązywane są do barierek przed hipermarketami lub do drzew w lesie. Im dalej od domu, tym lepiej. Ale niektóre zostawia się w Kokoszkach, w pobliżu schroniska Promyk. Bo skoro jest miejsce dla 400 zwierzaków, to i ten jeden brzydal w którymś boksie się zmieści.

Agnieszka zna setki takich perełek.- Najpierw podrzucałam do schroniska koce, karmę, stare szmaty do okrycia - opowiada. - Potem zaczęłam tam chodzić. Żeby wyprowadzać psy na spacer. Żeby wydobywać je z zatłoczonych boksów. Strzyc. Oswajać z człowiekiem. Szukać dla nich nowego domu. Albo zabierać do swojego. Na czas umierania.

- Wracała po paru godzinach, wykończona fizycznie i psychicznie - wspomina Michał.

Takich jak ona było więcej. Poznały się w internecie, spotkały w realu. A dokładnie - w gdańskim schronisku dla bezdomnych zwierząt przy ul. Przyrodników. Dodatkową opieką otoczyły ok. 50 psiaków. Sprzątały im klatki, karmiły, kąpały, wyszukiwały lekarzy, kombinowały diety, organizowały kojce. Trochę na dziko. Któraś wpadła więc na pomysł, by usankcjonować to prawnie. Założyły fundację. Prezeską została Ania, która działa w Związku Kynologicznym i trochę zna się na papierach.

Rok 2003, Algieria po trzęsieniu ziemi. Przeszukują gruzy, gdy następują wstrząsy wtórne. Ira zachowuje spokój, Michał zaczyna wątpić. Co ja tu robię? - pyta sam siebie. - Teraz, gdy mój syn ma Pierwszą Komunię. Dlaczego mnie przy nim nie ma? Ale jest Ira. Trąca go nosem, zagląda w oczy. Wytrzymasz, mówi.

Rok 2005, Pakistan. Przeszukują domostwa dotknięte kataklizmem, udzielają pomocy medycznej 800 osobom, znajdują setki trupów.

∨ Czytaj dalej

To wielkie obciążenie psychiczne. I dla niego, i dla psa. A tu kolejny rozkaz: trzeba przejrzeć jeszcze jedno gruzowisko. Znowu trupy, setki trupów. Parę lat później niemal w tym samym miejscu, bo tylko sto kilometrów dalej, zginie porwany przez talibów polski geodeta. Czy zachowywałby się inaczej, gdyby to wtedy wiedział? Oczywiście, że nie. Ale te trupy śnią mu się po nocach. Jemu i psu.

Ira znowu zagląda mu w oczy. Niemal wzrusza ramionami, to znaczy łapami. Dość tych wspomnień! Jest fajnie. Patrz: Aga uszyła buciki na tylne łapy, żebym nie szorowała pazurami po ziemi, żebym się nie kaleczyła. Patrz: to mój kosmodrom, mój biko! Już zapomniałam, że istnieje, a zapłaciliście za to 750 złotych. Tyle pieniędzy za kilka gumek, które miały ułatwić poruszanie. Może na początku choroby tak było. Ale potem gumki przestały wystarczać. To przecież postępujące zwyrodnienie osłonki mielinowej rdzenia kręgowego.

Niektórzy mówią, że taka degeneracja jest jak stwardnienie rozsiane u człowieka. Postępuje - i już. Operacja neurologiczna odbarczenia rdzenia kręgowego i nerwów kulszowych w klinice w Grudziądzu, na którą strażacy wyłożyli pieniądze, tylko zdjęła ból. Ira odzyskała apetyt na życie. Energię. Było super. Ale do czasu, bo siadła druga noga. Pojawiły się skurcze spastyczne. Nogi same się unosiły, a potem szły własną drogą. Jakże była na nie zła! Bo to przypominało ministerstwo dziwnych kroków Monty Pythona. Żyć się odechciewało, zdaje się tłumaczyć Ira.
Został tylko wózek. Dwa kółka, uprząż, wyłożone materiałem uszy, podtrzymujące uda. Pamiętacie? Gdy to założyła, odetchnęła. Miała iskry w oczach. Mogła biegać.

Neurolodzy powiedzieli: jeśli będziecie o nią walczyć, to będzie z wami dłużej. Może do zimy, może do lata. Walczą więc. Naświetlają, ćwiczą z nią, pływają. Taplają się razem w Motławie i w jeziorze w Łapinie. Biegają po plaży. Ludzie, gdy widzą niepełnosprawnego psa w pojeździe na kółkach, różnie reagują. Jedni się wzruszają, inni pytają o eutanazję.

- Parę tygodni temu Ira została laureatką ogólnopolskiego programu "Pomóżmy razem", uzyskując tytuł Psa Bohatera Profesjonalisty - przypomina Michał. - Gdy jechaliśmy do Warszawy po odbiór nagrody, zastanawialiśmy się, czy wózek też zabrać. Bo przecież Ira, z niewielką pomocą, sama zdołałaby się po to trofeum wdrapać. Ale zabraliśmy. Po to, by ludzie zobaczyli szczęśliwego, radosnego wózkowicza i nigdy więcej nie pytali o eutanazję.

Wózek nie uwłacza godności. Choroba nie uwłacza. Uwłaczają takie pytania.

1 2 3 4 › »

Komentarze

przejdź na forum zwiń wszystkie wątki najnowsze najstarsze

forum dla ludzi posiadających psy poruszające się na wózkach inwalidzkich

zgłoś 0 / 0

wagens (gość), 16.12.11, 12:11:21

zapraszam serdecznie
https:// piesnawozku.fora.pl/

odpowiedzi (0)

skomentuj

Ira:))

zgłoś 0 / 0

N. (gość), 22.07.10, 20:19:16

Wzruszające. Bohaterka!

odpowiedzi (0)

skomentuj

Piękne i wzruszające!

zgłoś 0 / 0

*** (gość), 13.01.10, 22:53:51

Oby było jak najwięcej takich dobrych ludzi, bardzo się cieszę, że tacy są. Wszystkie pieski są dobre, dzielne i kochane. Oby tak dalej. Powodzenia

odpowiedzi (0)

skomentuj

Psy gora!

zgłoś 0 / 0

kefas (gość), 13.01.10, 21:20:36

Psy gora!

odpowiedzi (0)

skomentuj

Wspaniały pies!

zgłoś 0 / 0

K. (gość), 13.01.10, 20:54:32

Ira jest cudowna.

odpowiedzi (0)

skomentuj

Ira

zgłoś 0 / 0

Jola (gość), 13.01.10, 17:38:40

PIĘKNE !!!

odpowiedzi (0)

skomentuj

Rozrywka

Dziennik Bałtycki

Aktualne wydanie:

Prenumerata:

Biuro Prenumeraty

Targ Drzewny 9/11
80-894 Gdańsk
tel. 58 30 03 694
infolinia 801 15 00 26

Prenumerata

Reklama:

Biuro Reklamy Gdańsk
Gdańsk, Targ Drzewny 9/11
tel. 58 30 03 274
fax. 58 30 03 202

Biuro Reklamy Gdynia
ul. 10 Lutego 11
C.H. BATORY - III p.
(wejście od ul. Batorego)
tel. 58 660 65 11
fax 58 660 65 14

Reklama

Kontakt z redakcją:

Polska Dziennik Bałtycki

80-894 Gdańsk
Targ Drzewny 9/11
tel. 058 30 03 300
fax 058 30 03 303

Redakcja

Oddziały lokalne redakcji

więcej »

Reklama

NASZ KONKURS »

Wygraj drewniany dom!

Stań przed szansą wygrania pięknego, drewnianego domu, ufundowanego przez firmę Danmar - Domy Drewniane. »

Reklama

Reklama w Polsce Dzienniku Bałtyckim »

Jeśli reklama to tylko w Polsce Dzienniku Bałtyckim

Dlaczego reklama w "Polsce Dzienniku Bałtyckim"? Bo od lat jesteśmy najbardziej poczytnym tytułem na Pomorzu, liderem pod względem sprzedaży i czytelnictwa wg badań Instytutu SMG/KRC. Średni nakład naszej gazety wynosi 56 035 egzemplarzy. Zadzwoń po reklamę 58 30 03 200. »

O nas

Polskapresse sp. z.o.o informuje, że wszystkie treści ukazujące się w serwisie DziennikBaltycki.pl podlegają ochronie. Dowiedz się więcej.
Jesteś zainteresowany kupnem treści? Dowiedz się więcej.

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Więcej w tym dziale:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Zobacz także:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane: