Zamierzam w sobotę zostać śledziem!

2Komentarze ▪ Prześlij ▪ Drukuj

Poleć znajomemu ten artykuł

Adres email: Wyślij

Dzień wcześniej na stadionie przy ulicy Traugutta będę w kolejnych derbach Trójmiasta kibicował Lechii, jak to czynię od wielu lat. Jedno jednak nie wyklucza drugiego.

Od kilku dni trwa kampania przeciwko Śledziom. Dlaczego idą? Dlaczego tą drogą? Po co w takiej ilości? Wyjaśnijmy, że chodzi o organizowany po raz dziewiąty Marsz Śledzia, którego idea polega na pieszo-wodnym przemarszu płycizną, która rozciąga się na Zatoce Puckiej od Kuźnicy po Rewę.
Skąd się wziął problem? Grupa ekologów z World Wildlife Fund zarzuciła organizatorom rozdeptywanie ostoi zwierząt. Zawtórowała im część internautów, a wczoraj także dziennikarz lokalnej gazety, który napisał "ostry" i wszechwiedzący tekst. Czym w takim razie są organizowane każdego dnia przemarsze zorganizowanych grup ludzi przez fragment puszczy pierwotnej znajdującej się w Białowieskim Parku Narodowym? Takich przykładów można mnożyć wiele, w Polsce i na świecie. Jeśli chodzi o foki, to trzeba raczej zakazać przebywania ludziom na większości plaż, bo tam te zwierzęta pojawiają się o wiele częściej niż na rewskiej płyciźnie. Dlaczego organizowany dwa, trzy razy do roku wodny Marsz, gromadzący maksymalnie sto osób, nagle zaczął budzić takie emocje?

Uporządkujmy zatem fakty. Ogromną większość, czasami całość tzw. Ryfu, czyli płycizny, którą Śledzie mają maszerować i płynąć, przykrywa woda. Nie można zatem mówić o ostoi ptaków czy ssaków. Nie wspominając już o rezerwacie czy lęgowisku, bo ten teren takim po prostu nie jest. W ciągu wszystkich ośmiu dotychczasowych edycji Marszu nikt z uczestników nie widział foki. Czym innym jest strzeżenie rezerwatów, jak czyni to Grupa Badawcza Ptaków Wodnych Kuling w Ujściu Wisły. Po kilkunastu latach przerwy rzadkie ptaki w naszym kraju, jakimi są rybitwy czubate, zaczęły tam składać jaja i chować młode, efektem czego była konieczność wygrodzenia części plaży po to, żeby chronić ten obszar przed "nadmiernym, niekontrolowanym i często niecywilizowanym ruchem turystycznym" (to cytat z oficjalnego pisma Kulinga), nie pozwalając tym samym na zadeptywanie kolonii i płoszenie ptaków. Podobnie dzieje się w rezerwatach Beka i Mechelinki.

Owszem, również wśród ornitologów czy zwykłych ptakolubów toczą się dyskusje, jak często, jak blisko obserwować ptaki, fotografować je, czy w końcu nawet zbliżać się do nich. Są pewne podstawowe kanony, które trzeba przestrzegać, aby nie naruszać ekosystemu. Tu jednak pojawia się pytanie podstawowe - edukować w tym względzie ludzi, czy też nie? Jeśli edukować, to jak to robić w sposób przemyślany, odpowiedzialny i mądry. Jestem zdecydowanie za edukacją, bo tylko świadomi ludzie będą pewnych reguł przestrzegać. Birdwatching, tak bardzo popularny na Zachodzie, choć coraz bardziej popularny w naszym kraju, tak naprawdę stawia w Polsce dopiero pierwsze kroki. Brytyjskie Królewskie Towarzystwo Ochrony Ptaków liczy sobie milion członków, dla porównania Ogólnopolskie Towarzystwo Ochrony Ptaków, którego jestem członkiem, dwa tysiące. Parę lat temu przeżyłem w Białowieży swoisty szok, kiedy wczesnym rankiem do wspomnianej powyżej puszczy pierwotnej wyszły już wszystkie grupy obcojęzyczne (hiszpańska, angielska, francuska), a nasza polska wciąż czekała, bo nie było kompletu niezbędnej liczby uczestników. Podobnie dzieje się nad Biebrzą w czasie wiosennych roztopów, gdzie około połowa napotykanych grup obserwujących ptaki to cudzoziemcy.

Edukujmy się zatem, a nie szukajmy problemu w ekskluzywnym Marszu, który głównie służy poznaniu.