Życzenia na dzień (dużego) dziecka

Data dodania: 2009-06-02 00:43:33 ▪ Ostatnia aktualizacja: 2009-06-02 23:41:46

Dariusz Szreter

Prześlij ▪ Drukuj

Dodaj:

Poniedziałek, 1 czerwca 2009

Nie czekając na czwartkowy koncert, którego nie zobaczę, układam w głowie swój własny rockowy festiwal wolności. Rockowy, bo rock, w przeciwieństwie do pop był - przynajmniej kiedyś - muzyką, w której chodziło o coś więcej niż samą rozrywkę. Jeśli więc jubileuszowy koncert 4 czerwca miałby być czymś więcej niż gigantyczną majówką i potańcówką, wykonawców należałoby dobierać nie tylko wedle przebojowości ich repertuaru, ale też przesłania jakie on ze sobą niesie.
Zaczynamy od Polaków. Tilt i Tomek Lipiński są tu jak najbardziej na miejscu. Nie miałbym też nic przeciw temu, żeby po dołączył do niego Robert Brylewski. Przed prawie 30 laty pod szyldem Brygada Kryzys dokonali oni wyłomu w polskim przemyśle muzycznym na własną rękę wydając płytę zagranicą, a ich "czarny" tonpressowski album, nagrany nie do końca legalnie, był kamieniem milowym polskiego rocka.

∨ Czytaj dalej

Zaraz po nich miejsce na estradzie należy się wiecznie niepokornemu Lechowi Janerce. Nikomu, nie tylko w muzyce, ale w polskiej sztuce w ogóle, nie udało się lepiej uchwycić atmosfery wczesnych lat 80., niż jemu na debiutanckiej płycie Klausa Mitffocha. Przy tym, w przeciwieństwie do większości gwiazd tamtych czasów, Lechu nie odcina kuponów z przeszłości i - rzadko bo rzadko (zdrowie już nie to) - wciąż potrafi przyłożyć miedzy oczy.
Po Janerce czas na Kult, który towarzyszył nam w mrokach pierwszych lat po wprowadzeniu stanu wojennego ("Gaz na ulicach", "Polska", "Wolność"), okresie schyłku komunizmu (płyta "Spokojnie"), przełomu ("45-89"), pierwszych lat dzikiego kapitalizmu i koślawej demokracji ("Muj wydafca", "Ostateczny krach systemu korporacji"). Ostatnio wprawdzie przeżywają wyraźny kryzys, ale jednak od ponad ćwierćwiecza są w polskim rocku instytucją.
Lata 80. w Polsce wydały wiele znakomitych zespołów. Był wśród nich i taki, który prawdziwie rozkwitł dopiero w następnych dwóch dekadach. Mowa o T.Love. W czasach, kiedy "podobno nikt nie słucha tekstów, słowa piosenki nie istotne są", Muniek bacznie i krytycznie przygląda się zmianom w kraju i w nas samych, udanie łącząc gorzką niekiedy refleksję z rock'n'rollową hucpą i przebojowością.
Z zagraniczniakami, jeśli nie uwzględniać cennika i ograniczeń z wynikających ze zobowiązań kontraktowych, mamy oczywiście dużo większe pole do popisu. Mam trzy propozycje na "przed-gwiazdę" i trzy na gwiazdę wieczoru. W tej pierwszej roli mógłby wystąpić Stevie Wonder. To facet, który ledwie skończywszy lat 20, ku zgrozie swojego (czarnego!) wydawcy potrafił na początku lat 70. odrzucić schemat soul, jako trzyminutowej przebojowej muzycznej pigułki z banalnym tekstem. Jako jeden z pierwszych murzyńskich wykonawców (obok Jamesa Browna i Marvina Gaye'a) odważył się powiedzieć, czy raczej zaśpiewać wprost o problemach i ambicjach afroamerykańskiej społeczności, robiąc to jednocześnie w taki sposób, że również biała publiczność rzuciła się do sklepów po jego płyty.

∨ Czytaj dalej

Choć szczyt kariery Stevie ma dawno za sobą, jego wpływ na kolejne pokolenia wokalistów jest trudny do przecenienia, a koncertowe wersje "Superstition" "Isn't She Lovely", "Living for the City" czy "Master Blaster (Jammin')" wciąż mogą rozruszać nawet największych sztywniaków.
Artystą z zupełnie innej beczki jest Neil Young, weteran ruchu hipisowskiego, uczestnik legendarnego festiwalu Woodstock, na przemian liryczny, balladowy, ze słabością do country, to znów wściekle zbuntowany, z rzężącą gitarą, za co zyskał sobie przydomek ojca chrzestnego grunge'u. To on w 1989 nagrał jeden z najmocniejszych rockowych hymnów "Rockin' in a Free World", a rok wcześniej popową modę na gigantyczne trasy koncertowe sponsorowane przez wielkie koncerny spuentował piosenką "This Note's For You":
Nie śpiewam dla Pepsi
Nie śpiewam dla Coca-Coli
Nie śpiewam dla Millera
Nie śpiewam dla Budweisera
Nie śpiewam dla polityków
Ta nuta jest dla ciebie.
Jeśli nie Neil, to może ktoś podobny w żeńskim wydaniu. Patti Smith nie kręci pupą w złotych majtkach, nie ukrywa zmarszczek, nawet nie farbuje siwiejących włosów. Wyrosła w kulcie Hendriksa i Morrisona, była muzą Dylana i ikoną punku i nowej fali. Tworzy pełne pasji epickie poematy, nie stroniące od drażliwych kwestii politycznych, ale wielbi też klasykę rocka. Jej ostatnia płyta zawiera 12 coverów m. in. Beatlesów, Stonesów, Nirvany oraz... Stevie Wondera i Neila Younga! Mielibyśmy więc historię rocka w pigułce.
Wreszcie czas na wielki finał. Pierwszy wybór gwiazdy jest niemal instynktowny. Żaden artysta rockowy nie kojarzy się mocniej z walką o prawa człowieka, niż U2 i ich charyzmatyczny wokalista Bono, jeden ze stu najbardziej wpływowych ludzi świata wg "Time", trzykrotnie nominowany do pokojowej nagrody Nobla. Za tą opcją przemawia dodatkowo wydana kilka miesięcy temu nowa płyta "No Line on the Horizon", najlepsza w ich dorobku od kilkunastu lat.
Świetnie też w roli zwieńczenia wieczoru mógłby też sobie poradzić Bruce Springsteen. Artysta bardziej amerykański niż uniwersalny, przez to nie tak popularny w Polsce, pozostaje jednak symbolem rockowej szczerości - muzyki prostych uczuć i prostych (w jak najlepszym tego słowa znaczeniu) ludzi.

∨ Czytaj dalej

A przy tym jest Springsteen zwierzęciem koncertowym, stadionowym, o niezwykłej ekspresji i umiejętności nawiązywania kontaktu z tłumem. Za jego sprawą Gdańsk na kilka godzin mógłby na powrót stać się "Lucky Town".
Gdybym jednak to ja sam miał decydować o wyborze tego najważniejszego wykonawcy, zaprosiłbym Petera Gabriela. Niewielu artystów może się z nim równać jeśli chodzi o dorobek w poszerzaniu granic rocka - zarówno muzycznych, jak i wizualnych. Najpierw z Genesis zabrnął w gąszcz kunsztownych progresywno-rockowych konstrukcji. Potem odbił się w stronę przeciwną, na wczesnych solowych płytach miejscami redukując swoje utwory to czystego rytmu i krzyku. Na "So" z 1986 osiągnął równowagę między komunikatywnością i bogactwem treści, by w muzyce do "Ostatniego kuszenia Chrystusa" wyprowadzić nas na pustynne bezdroża world music. Od początku dbał też o oprawę scenograficzno-choreograficzną występów i jako jeden z pierwszych muzyków potrafił w pełni wykorzystać możliwości jakie daje technika wideo i możliwość komputerowej obróbki obrazu. Choć jego ostatnie nagrania nie zaskakują niczym odkrywczym, koncerty stanowią naprawdę niezapomniane i zaskakujące spektakle, z pokazem śpiewania połączonego z chodzeniem do góry nogami po podwieszonym suficie włącznie. A przy tym to artysta niezwykle wrażliwy na bolączki tego świata, a zwłaszcza tzw. Trzeciego Świata. Ze świecą (albo zapalniczką w dłoni) szukać bardziej rozdzierającego protest songu niż "Biko".
Ech, rozmarzyłem się. Ale cóż każdemu wolno, szczególnie w Dzień Dziecka.

1 2 3 › »

Komentarze

przejdź na forum zwiń wszystkie wątki najnowsze najstarsze

Dzień

zgłoś 0 / 0

Krzysiekztejsamejulicy (gość), 04.06.09, 08:19:35

No tak, teraz rozumiem, czemu się nie spotkamy - jak Ci pisałem w mailu ja sobie włączę TV - wprawdzie nic nie będzie szybko jeżdzić, ani ekran nie będzie zielony, ale od reguły są wyjątki. Jeżeli chodzi o koncerty, to po lecie roku ubiegłego ciężko będzie powtórzyć klimaty i wrażenia, których mogłem osobiście doświadczyć: Clapton, Dylan i Cohen - teraz już tylko czekam na Bossa i Younga - i jak się nie doczekam, to po prostu Darku drogi trzeba będzie sobie taki koncert zoorganizować samemu - bez zadęcia, bez tasiemcowych uzasadnień o wyższości Kylie nad Madonną - po prostu trzeba to zrobić tak jak to miało miejsce w przypadku ww Panów. Przyjechali, zagrali, zaśpiewali - i ja to będę zawsze pamiętał, a frekwencja zrobiła się sama, bez codziennego podawania ilości już kupionych lub jeszcze nie sprzedanych biletów. Być może nie jest to zbyt odkrywcze i adekwatne do muzyki ale i tu się sprawdza - tisze jedziesz dalsze budziesz.

Z innej beczki trochę. Nie chciałbym aby to zabrzmiało obrazoburczo, ale nie byłbym sobą nie pisząc, że dzisiaj mamy właśnie taki Dzień "Dużych Dzieci" - i dobrze, że tylko tak się skończyło bo miast i wsi i zamków ci u nas dostatek a każdy burmistrz i wójt godny jest kanclerzy i prezydentów gościć.

Pozdrawiam.

odpowiedzi (0)

skomentuj

Rozrywka

Dziennik Bałtycki

Aktualne wydanie:

Prenumerata:

Biuro Prenumeraty

Targ Drzewny 9/11
80-894 Gdańsk
tel. 58 30 03 694
infolinia 801 15 00 26

Prenumerata

Reklama:

Biuro Reklamy Gdańsk
Gdańsk, Targ Drzewny 9/11
tel. 58 30 03 274
fax. 58 30 03 202

Biuro Reklamy Gdynia
ul. 10 Lutego 11
C.H. BATORY - III p.
(wejście od ul. Batorego)
tel. 58 660 65 11
fax 58 660 65 14

Reklama

Kontakt z redakcją:

Polska Dziennik Bałtycki

80-894 Gdańsk
Targ Drzewny 9/11
tel. 058 30 03 300
fax 058 30 03 303

Redakcja

Oddziały lokalne redakcji

więcej »

Reklama

Dlaczego reklama w "Polsce Dzienniku Bałtyckim"? Bo od lat jesteśmy najbardziej poczytnym tytułem na Pomorzu, liderem pod względem sprzedaży i czytelnictwa wg badań Instytutu SMG/KRC. Średni nakład naszej gazety wynosi 56 035 egzemplarzy. Zadzwoń po reklamę 58 30 03 200. »

O nas

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Więcej w tym dziale:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Zobacz także:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane: